.Jane Fonda - Haar vader, Henry gehertrouwd Fonda, snel, en een vrouw .

. Jane Fonda AKA Jane Seymour Fonda Born: 21-Dec - de Geboorteplaats van 1937: Het Geslacht van de Stad van New York: Vrouwelijke Godsdienst: Geboren-opnieuw Christelijke Ras of het Behoren tot een bepaald ras: Witte Seksuele richtlijn: Recht Beroep: Acteur, de Nationaliteit van de Activist: De samenvatting van Verenigde Staten: De prominente protesteerder Jane Fonda van de Oorlog van Vietnam was 12 jaar oud toen haar moeder in een asiel controleerde en zich daar doodde, die haar keel snijdt. Haar vader, Henry gehertrouwd Fonda, snel, en een vrouw die slechts 10 jaar ouder was dan Jane werden haar stiefmoeder. Maar toch door allen geeft deze stiefmoeder, Susan Blanchard rekenschap, groeide prachtig in de rol van mamma, en binnen een paar jaar draaiden de kinderen Fonda haar „mamma-Twee“. Hun vader scheidde Blanchard toen Jane Fonda in haar recente tienerjaren was. Bij 17, Jane en haar beroemde vader mede-starred in het Meisje van het Land, een spel dat voor liefdadigheid in Omaha wordt opgevoerd. Voorafgaand aan dat had zij weinig rente in acteren getoond, maar na de prestaties, besliste zij die haar carrière zou zijn. Haar vader betaald voor haar acterenlessen, onder genoteerde privé-leraar Lee Strasberg. Na verscheidene stadiumverschijningen maakte zij haar debuut Broadway in 1960 binnen daar was een Meisje, met Gary Lockwood en Joey Heatherton. Zij was de belangrijke dame in haar eerste film, Lang Verhaal, een romantische komedie mede-starring pre PsychoAnthony Perkins. Nadat ann-Margret die onderaan de rol, Fonda wordt gedraaid het lood bij Kat Ballou werd aangeboden, comedic westelijk die één van grootste klappen 1965's was. verscheidene jaren, was zij een hoogste ster in lichte komedies als blootvoets in het Park met Robert Redford, en sexy sc.i-FI schlock klassieke Barbarella voor echtgenoot Roger Vadim. Terwijl zij aan Vadim werd gehuwd, zegt Fonda hij vaak naar andere vrouwen, streefde en hen huis voor drie-manieren met Fonda bracht. Zij nam deel, zegt zij, omdat Vadim op haar onzekerheden speelde, makend haar gevoel „minder dan perfect“. Zij won haar eerste Oscar voor Klute in 1971, en haar vader werd geciteerd zoals zeggend, „hoe in hel u in deze zaken zou willen geweest te zijn zolang I en één van uw jonge geitjes hebt Oscar winnen alvorens u?“ Zij was een ster alvorens zij politiek was, maar na het ontmoeten van verscheidene veteranen van Vietnam die hun meningen over de oorlog hadden veranderd, begon Fonda benieuwd zijnd waarom de Amerikaanse militairen in de burgeroorlog de helft van een wereld van een uiterst klein land weg dodend en stervend waren. Zij werd een anti-war activist, dan werkte voor bijna om het even welke linkse oorzaak, met inbegrip van desegregatie, rechten van vrouwen, en milieukwesties, tot uiteindelijk werd zij gekend als veel voor haar politieke tribunes zoals voor haar films. Zij bezocht Alcatraz tijdens zijn belegering door Inheemse Amerikanen in 1969, en dacht Toer Jim Jones het goede werk deed. Zij steunde de campagne van Huey Newton 's voor Congres, en zei de Zwarte Panters „onze revolutionaire voorhoede waren. Wij moeten hen met liefde, geld, propaganda en risico“ steunen. Tijdens de oorlog van Vietnam, doen Fonda gereist Amerika met haar mede-ster Klute en de echte minnaar Donald die Sutherland, een „guerillatheater“ stuk geroepen FTA opvoert zij een reis van twee weken van Vietnam, maar zoals geen sterren nam gewoonlijk tijdens oorlogen, bezoekend Amerikaanse troepen om hun moreel te ondersteunen. In plaats daarvan bleef Fonda met inwoners, bezocht de hoofdstad van de vijand, en stelde famously voor verscheidene foto's bij een Vietnamese luchtafweerbatterij, alsof zij bij inkomende Amerikaanse vliegtuigen ontsproot. Zij kwam acht pre-onderzochte Amerikanen samen die als krijgsgevangenen werden gehouden, en met camera's klikken en hun wachten die letten op, zeiden de gevangenen unsurprisingly zij zeer goed werden behandeld. Toen Fonda aan Amerika terugkeerde, kondigde zij Na eerder vely aan dat de Vietnamezen al hun Amerikaanse gevangenen behandelden .

.Jane Fonda in de hal van het theater onmiddellijk na de conclusie van de t. v.-uitzending van de 62ste Toekenning van de Academie (Jane houdt Ted het wapen van de Keerder 's) is, 26 Maart, 1990 Fonda een oude verdediger van feministische oorzaken, met inbegrip van v-Dag, een beweging geweest om geweld tegen vrouwen tegen te houden, waarvan zij een erevoorzitter is. Zij was aanwezig bij hun eerste top in 2002, samenbrengend stichtersVooravond Ensler, Afghaanse vrouwen die door Taliban, en een Keniaanse activist worden onderdrukt die meisjes van genitale verminking een campagne voert te redden. In 2001, vestigde Fonda het Centrum van Jane Fonda voor Adolescentie Reproductieve Gezondheid bij Universiteit Emory in Atlanta, Georgië; het doel van het centrum is adolescentiezwangerschap door opleiding en programmaontwikkeling te verhinderen. [15] op 16 Februari, 2004, leidde Fonda maart door Ciudad Jurez, met Sally Field, Vooravond Ensler, die Mexico aanspoort om voldoende middelen aan onlangs benoemde ambtenaren te verstrekken die de moorden van honderden vrouwen in de ruwe grensstad helpen onderzoeken. Fonda is sterk van mening dat vele geslachtsstereotypen aan individuen van beide geslachten beschadigend zijn. In 2004, diende zij als mentor aan allereerste de al transseksueel die van de Monologen van de Vagina wordt gegoten. In de dagen vóór de Zweedse verkiezing op 17 September, 2006, kwam Fonda aan Zweden om de nieuwe politieke partij Feministiskt initiativ in hun verkiezingscampagne te steunen. In Mijn Leven tot dusver, zegt Fonda dat zij patriarchaat om voor mannen evenals vrouwen schadelijk overweegt te zijn. Zij verklaart ook dat vele jaren, zij vreesde een feministe te roepen, omdat zij geloofde dat alle feministes „anti-mannelijk“ waren. Maar nu, met haar verhoogd begrip van patriarchaat, is zij van mening dat het feminisme aan zowel mannen als vrouwen voordelig is, en verklaart dat zij „nog van mensen“ houdt. Zij verklaart dat toen zij Ted Keerder scheidde, zij als zij ook de wereld van patriarchaat was gescheiden, vond en zeer gelukkig om was dit gedaan te hebben. Op 5 Oktober, 2006, sprak Fonda bij de Universiteit van Notre Dame bij de „Vervrouwelijking van Armoede“, nochtans behandelde de lezing meer het onderwerp van patriarchaat. Niettemin werd zij verleend een staand ovatie door zowel studenten als faculteit, na haar miniem adres 50. .

.Jane Fonda op het NVA luchtafweerkanon Fonda bezocht Hanoi in Juli 1972. Onder andere verklaringen, herhaalde zij de Vietnamese eis dat van het Noorden de Verenigde Staten het dijksysteem langs de Rode doelbewust Rivier verklaart die hadden gericht dat ik in mijn hart, diep geloof, dat de dijken op doel worden gebombardeerd. De kroniekschrijver Joseph Kraft die ook Noord-Vietnam reiste, geloofde dat de schade aan de dijken bijkomend was en als propaganda door Hanoi werd gebruikt, en dat als de Luchtmacht van de V.S. „Echt na de dijken ging, het dit in methodisch, niet zou doen een onbesuisde manier.“ [10] in Vietnam, werd Fonda gezet op een luchtafweerbatterij gefotografeerd die tegen Amerikaanse vliegtuigbemanningen wordt gebruikt. [11] zij nam ook aan verscheidene radiouitzendingen namens het Communistische regime deel, vragend de vliegtuigbemanningen van de V.S. om de gevolgen van hun acties te overwegen. In haar autobiografie van 2005, verklaart zij dat zij in het zitten op de batterij werd gemanipuleerd, en eist onmiddellijk bij de implicaties van de beelden met afschuw vervuld te zijn. Fonda zegt dat het niet wat in haar hart bij allen was, was en niet de reden was waarom zij zelfs daar was. Zij was daar aan filmbewijsmateriaal van het plan van het Beleid Nixon te blazen - omhoog hadden de dijken (een plan dat Fonda „Johnson zegt, aan zijn krediet dat niet wordt beslist om te doen“), beleid gegeven aan het publiek, dat de troepenwinst dreigend was. Zij drukte spijt voor haar acties vaak in de loop van de jaren uit, maar sommige Amerikanen blijven vijandig aan haar. „Ik heb geleerd dat een beeld vangt wat niet eigenlijk in uw hart.“ was Tijdens dit bezoek bezocht zij ook Amerikaanse krijgsgevangenen (POWs), en bracht terug berichten van hen aan hun families. Toen de gevallen van marteling onder POWs begonnen te voorschijn te komen terugkerend aan de Verenigde Staten, riep Fonda het terugkeren POWs „hypocrieten en leugenaars.“ [12] zij voegde toe, „deze werden gemarteld. Deze waren verhongerd. Deze werden gehersenspoeld.“ Voor wat betreft marteling vertelde Fonda in het algemeen, de New York Times in 1973, „ik ben vrij zeker dat er incidenten van marteling… waren maar de loodsen die die waren het waren het beleid van de Vietnamezen zeggen en dat het systematisch was, geloof ik die een leugen.“ ben Verscheidene Amerikaanse POWs en andere ooggetuigen, met inbegrip van vroegere POW en de huidige kandidaat John McCain van de Senator van de V.S. Republikeinse presidentiële en, gaan met dit gevoel niet akkoord. De POW kampbezoeken die ook tot blijvende storiesdecades worden die wijd later op Internet en via emailthat wordt doorgegeven geleid hadden POWs die zij op haar, gespuugd of geprobeerd om nota's aan haar heeft ontmoet heimelijk te nemen welke zij toen aan het Noorden Vietnamees had gemeld, die tot verder misbruik leidt. Deze eisen zijn debunked door Snopes.com door te spreken aan ex-POWs geweest die in de verhalen wordt genoemd. [13] hoewel de acties van Fonda in Juli 1972 tegelijkertijd geen wijdverspreide dekking (de New York Times, bijvoorbeeld, stelde slechts een kort verhaal UPI en geen foto in werking) ontvingen, werd haar reis waargenomen door velen als unpatriotic vertoning van hulp en comfort aan de vijand, met sommigen die het kenmerken als verraad; het verworpen Beleid Nixon, echter, verzoekt gerechtelijke stappen tegen haar. Later jaren, werd zij geëtiketteerdp als Hanoi Jane door haar critici en vergeleken bij oorlog namen de propagandisten Tokyo en Hanoi Hannah toe. In 1972, financierde Fonda en organiseerde de Campagne van de Vrede Indochina. [14] het bleef antiwar activisten over de natie na de Overeenkomst van de Vrede van Parijs van 1973 mobiliseren, toen de meeste andere antiwar organisaties sloten. .

.Jane Fonda onder arrestatie Fonda won haar eerste Toekenning van de Academie voor Beste Actrice in 1971, opnieuw spelend een prostituee, gamine Bree Daniel, in het geheim Klute van de detectivemoord. Haar tweede Toekenning was in 1978 voor naar huis Komst, het verhaal van de moeilijkheid van een gehandicapte van Vietnam van de Oorlog veteraan in het opnieuw ingeven van het burgerlijke leven. [3] tussen Klute in 1971 en in 1977, Fonda besteed het grootste deel van de eerste helft van het decennium zonder een belangrijk filmsucces, alhoewel zij in films zoals het Huis van Doll (1973), de Blauw van de Weeghaak en de Blauwe Vogel (1976) verscheen. Van commentaren die aan haar in gesprekken worden toegeschreven, hebben sommigen geconcludeerd dat zij persoonlijk de situatie op woede bij haar openhartige politieke meningen beschuldigde - „ik kan niet zeggen ik op de zwarte lijst werd gezet, maar ik was greylisted.“ [4] nochtans, in haar autobiografie van 2005, Mijn Leven tot dusver, zou het blijken dat zij categorisch dergelijke vereenvoudiging verwerpt. De „suggestie is dat wegens mijn acties tegen de oorlog mijn carrière was vernietigd maar de waarheid is dat mijn carrière, verre van wordt vernietigd na de oorlog, die met een kracht wordt gebloeid het niet eerder van.“ had genoten [5] van haar eigen standpunt, werd haar afwezigheid van het zilveren scherm met elkaar in verband gebracht meer met het feit dat haar politiek activisme een nieuwe nadruk in haar leven verstrekte. Tevens was haar terugkeer naar acteren met een reeks „kwestie-gedreven“ films een weerspiegeling van deze nieuwe nadruk. „Wanneer ik waarschuwingen hoor waarschuwend openhartige actoren om zich te herinneren „wat terug aan Jane Fonda in de jaren '70“ gebeurde, heeft dit me die mijn hoofd krast: En dat wat zou zijn. In 1972, Fonda starred als verslaggever naast Yves Montand in Jean-Luc Godard en enkel Grote de film van Jean-pierre Gorin 's. De directeuren van de film maakten toen tot Brief aan Jane, waarin twee bijna een uur besprekend een nieuwsfoto van Fonda doorbrengen. Door haar productiebedrijf, IPC Films, produceerde zij films die hielpen haar op sterstatus terugkomen. De de komediefilm wordt van 1977 over het algemeen beschouwd haar „als terugkeer“ beeld. Zij ontving ook positieve overzichten en een benoeming van Oscar voor haar afbeelding van dramaticus Lillian Hellman in de film van 1977, Julia. [3] tijdens deze periode, kondigde Fonda aan dat zij films zou maken slechts die zich op belangrijke kwesties concentreerden, en zij hield zich over het algemeen aan haar woord. Zij wees een Ongehuwde Vrouw af omdat zij vond het deel niet relevant was. Zij volgde met populaire en succesvolle films zoals het Syndroom van China (1979), over een dekmantel van een ongeval in een kernelektrische centrale; en de Elektrische Ruiter (1979) met haar vorige mede-ster, Robert Redford. .

.Enkel heft het benieuwd zijn van hoe de „niet een grote overeenkomsten“ menigte zou reageren als hun kind Oma a. c. ** t bij de volgende familiebijeenkomst riep, of als hun werkgever die binnen aan een vergadering wordt gelopen en bovengenoemd „door de manier C ** t, ik enkel uw loon goedkeurde.“ op Antwoord gepost 11:54 p.m. op 02/15/2008. .